7e Etappe, van Galapagos naar Tahiti

21 maart 2015

Vanaf Galapagos maakt de Cardo met aan boord Luc, Caroline, Titus en Geert de oversteek van 2.900 mijl naar de Iles Marquises, deel van Frans Polynesië. Vandaar gaat de reis met stops op de atollen van de Tuomatu-archipel naar Tahiti.

De oversteek vanaf Galapagos naar de Markiezen verloopt voorspoedig. Gezien de ervaring tot heden rekenden we op een etmaal-gemiddelde van zo'n 140 zeemijlen, en dat klopte de eerste twee dagen. Daarna nam de wind toe tot windkracht 6 a 7 beaufort en met een bootkoers van 120 graden kwamen we regelmatig boven de 10 kts per uur! Hiermee hebben we tot nu toe - 2.000 mijl - een daggemiddelde van 166 gemaakt met in één etmaal een afstand van 202 mijl, prachtig allemaal. Met af en toe een squall, overdag meestal zon en ‘s nachts overwegend bewolkt, maar zonder regen. De crew doet verslag:

Titus: Met bijna 3.000 mijl voor de kiezen moest ik op Galapagos wel even op de kop krabben. Maar je kan er niet omheen, dus anker lichten en toch ook met plezier merken dat je het lekker vindt weer te varen en de horizon te verbreden. De dagen gaan in hun regelmatig ritme snel voorbij. Met de bezigheden aan boord - koken, brood bakken, thee, koffie kortom zoals een ketelbinkje betaamt - vliedt de tijd heen. Mooie luchten, mooie zeeën, wonderlijke vogels op zo'n afstand van vaste grond, af en toe sensatie met een school dolfijnen of Orcas, die Geert en ik dachten te zien in de ochtend. Misschien te vroeg geweest voor daadwerkelijk, objectieve observaties. Wij hebben er toch plezier aan beleefd. Stemming is goed. Het staartbeen van Luc speelt hem parten. Wij hopen met behulp van de VU-geneesmiddelendoos er een genezing aan te geven. Nog een dag of 5 a 6, dan weer eens een douche met zoet water, met de voeten in het zand en een biertje in de hand...

Geert: Na de eerste paar dagen met matige wind, de laatste week flinke wind met af en toe een squall, uit een wolk ineens een storm windkracht 9, dus we schieten lekker op, Matige golven, ik schat tussen 2 en 4 meter. Ze komen wel van alle kanten wat vooral 's nachts interessant is. We sturen alles met de hand want er is een lek in het elektrisch circuit waardoor we te veel stroom verliezen om de autopilot te kunnen gebruiken. Alles is zout natuurlijk, verheug me op mijn eerste zoetwaterdouche. Dat duurt nog ongeveer een week, want verderop komt er minder wind. Stemming prima, eten dank zij maître Titus prima.

Caroline: Met 3 wijzen, van oost naar west varen. Dat zit wel goed! ;) De rollen aan boord zijn goed verdeeld en de sfeer is goed! Titus is en fantastische kok enn met zo'n uitzicht eten is meer dan 5 sterren waardig! Geert verzorgt ons met zijn fishermen’s friend, om onze tranen (van geluk denk ik) te verbergen. Het is bijzondere ervaring om zo lang op zee te zijn! Nu hebben we de zeilomstandigheden ook wel erg mee. Het sturen 's nachts in het pikkedonker, met een fantastische sterrenhemel boven je hoofd (meestal) en veel wind en veel golven voel ik me net de schipper van de vliegende hollander! Het is ook wel zwaar, vooral als je na een slechte nachtrust gewekt wordt. Tijdens het laatste uurtje wacht is het soms lastig je ogen open te houden. De vliegende (stinkende) vissen vliegen je om de oren. In het begin schrok ik me dood, maar ook dat went ;) Wat ben ik toch een gelukkig dat ik dit mag meemaken! 

Op 1 maart 2015 bereikt de Cardo de haven van Atuona op Hiva Oa, het hoofdeiland van de zuidelijke Markiezen eilanden. na 2900 nm op zee, zonder iemand of iets tegen te komen, blijft het altijd weer fascinerend het eerste stukje land aan de horizon te zien opdagen!

Hiva Oa heeft slechts 1.500 inwoners. Schilder Paul Gauguin en zanger Jacques Brel brachten hier de laatste jaren van hun leven door en liggen hier begraven. De natuur is wonderschoon, op de terrasjes een lekkere Franse wijn! Het is het tweede eiland van de Markiezen archipel en we kunnen hier bij de gendarmerie inklaren en voor het gehele Frans Polynesische gebied inchecken.

Volgens sommige inwoners zijn wij de eerste zeilboot van het seizoen – de meeste circa 200 a 300 passanten per jaar – komen later en nemen meer ruimte om de eventuele kans op cyclonen vanuit het westen te omzeilen!

Een tocht over het eiland met een huurauto maakt natuurlijk deel uit van ons bezoek: er zijn 2 wegen, hier en daar dorpjes, een zeer desolaat gebied. In de bergen bezoeken we een tuatu, een historische plek waar rituele dansen en soms menselijke offers werden uitgevoerd.

Luc: Tijdens mijn bezoek aan een arts (op het traject Aruba – Colon Harbor ben ik op mijn staartbeentje gevallen) word ik aangesproken door een professeur van het lyceum die de Cardo met opvallende CCA kleuren had zien liggen en mij uitnodigde iets over het project te vertellen aan de leerlingen van een paar klassen. Erg leuk om te doen, natuurlijk wordt men ook hier geconfronteerd met kanker en ook hier is net zoals in Curacao, deze ziekte nog enigszins een taboe. Moderne medicijnen worden wel gebruikt, maar wanneer een kwaal geen pijn meer doet, wordt de penicillinekuur abrupt gestopt en gaat men over op de middelen die oma aanbiedt en uit eigen keuken komt!

Op een dag varen ligt Huku Hiva waar we vervolgens een 4-tal dagen verblijven. Bij toeval komt de Statendam van de HAL met 1.200 toeristen langs, waardoor we kunnen meegenieten van kraampjes met uitgestalde houtsnijwerken en snuisterijen, maar ook van prachtige dansen door lokale mannen en vrouwen die zonder uitzondering grote tatoeages op veel delen van hun lichamen hebben!

Wij verlaten de bewoonde wereld op weg naar de atollen van Tuamotu. Een atol is een ringvormig eiland of een ringvormige reeks eilanden met een specifieke ontstaansgeschiedenis. Atollen zijn gefundeerd op koraal. Zij ontstaan doordat erosie van het eiland en relatieve zeespiegelstijging. De archipel is de grootste keten van eilanden ter wereld die een oppervlakte omspannen die ruwweg zo groot is als West-Europa.

De weergoden zijn ons gunstig gezind. Met flinke etmaal-gemiddelden zeilen we in een drietal dagen richting Makemo, van Nuku Hiva gezien het eerste atol. Toch wordt ons geduld nog op de proef gesteld, want de laatste dag valt de wind praktisch weg en we besluiten de motor bij te zetten, de oceaan is ook met windstilte heel mooi, maar zo dichtbij het doel is het moeilijk nog langer wachten!

De Makemo-atol is zo'n dertig mijl lang en tien breed. Door de geringe hoogte – de hoogste punten zijn de palmbomen – pas op circa negen mijl aan de horizon te ontdekken. Het gat van de atol – de passe – invaren lukt uitstekend: er is nauwelijks stroom en matige wind die ons naar binnen duwt. Het piepkleine dorpje bevindt zich direct stuurboord van de passe en we vinden een ligplaats aan de betonnen steiger.

Hier blijken wij de eerste zeilboot van het seizoen te zijn, dit vieren we met een dinertje in een echt restaurant dat alleen open is wanneer de kok aanwezig is. We hebben geluk, de volgende dag gaat hij voor tien dagen naar Tahiti!

In de redelijk voorziene supermarkt vullen wij onze proviand weer aan ook om op een onbewoond eilandje de volgende dag een barbecue te maken. De route over een afstand van acht mijl daarnaar toe is heel speciaal: de gehele atol is overal 34 tot 36 meter diep, maar er liggen zgn. 'patates de coral'. Als koeltorens gevormde kolommen van koraal die net niet boven het wateroppervlak uitsteken,. maar wel redelijk goed zichtbaar zijn door de lichte azuurkleur van het water erboven, wat een prachtige natuurschoon! Caroline dus in de preekstoel om ons veilig naar het eilandje te loodsen.

Een heerlijk bbq, een prachtige nacht op een paradijselijke plek. Foto's kunnen enig idee geven – wij gaan ze sturen als wij op Tahiti verbinding hebben – maar in werkelijkheid is de schoonheid nauwelijks te beschrijven.

Omdat we nog een andere atol willen zien, vertrekken we richting Fakarava op 200 mijl van Makemo. De weg er naartoe geeft aan dat niets voor niets komt: kruisen tegen een wind uit een uitzonderlijke richting noordwest, tegen een stroom van 1,5 kts die normaal uit zuidoost komt en dan ook nog squalls met vlagen tot 55 kts met een uitschieter van zelfs 60 kts!!

Ons niet als zodanig door de weersverwachtingen aangekondigd, proberen we de noordelijke passe van Makemo als schuilplaats in te varen, maar deze is door het slechte zicht niet de vinden en we besluiten om door te kruisen naar Fakarava, gelukkig is het niet nodig speciale maatregelen te nemen door bijv. bij te liggen.

Dachten we in Makemo het summum van natuurschoon te hebben gezien, in Fakarava zijn de kleuren van het koraal, de stranden, palmbomen nog meer geaccentueerd! Hier komen slechts zo'n 20 - 25 zeilboten per jaar op bezoek, aan de wal liggen een twaalftal rieten gasthuisjes en een restaurant, een kerkje voor de twintig bewoners vormt de rest van dit decor waar je eigenlijk nooit meer uit wilt stappen!

In de passe krijgen we de stroom mee en ook hier is het voorzichtig manoeuvreren tussen de patates de coral om naar onze ankerplek te komen die ons door een Fransman zeer behulpvaardig wordt aangewezen.

We verblijven hier een drie dagen en genieten enorm van wederom al het schoons: de vissen hebben een nog meer geaccentueerde kleurenvariëteit, de haaien zwemmen rond de boot en tussen ons in en de kleuren van de zandbanken tegen de donkere wolken zijn overweldigend mooi!

De tweede dag krijgen we de Deen Oceans of Hope als buur: een 67 ft zeilschip met tien man aan boord waarvan zeven MS-patiënten zijn. Als goede-doelenproject organiseren zij een soortgelijke wereldomzeiling als Setting-Sail. We hadden ze al ontmoet in Galapagos en we gaan ze over een paar dagen weer zien, want ze hebben ons reserveanker geleend.

Op 23 maart komen wij aan in Papeete, de hoofdstad van Tahiti met zo’n 200.000 inwoners het administratieve centrum en tevens het belangrijkste eiland van Frans Polynesië. In Nederland vooral bekend geworden door de atoomproeven in de jaren ’70 en ’80, nu zeer aantrekkelijk als vakantieverblijf op de vele eilanden en atollen. Veel Fransen van de Metropool vinden hier emplooi in de toeristen industrie, waaronder ook in de jachtindustrie.

Daar waar in Fakarava 20 tot 25 zeilschepen per jaar aanmeren, heeft Papeete een jachthaven met 500 ligplaatsen en is het een gewilde haven om aan te monsteren en van crew te wisselen. Zo’n 200 passanten – altijd nog een gering aantal vergeleken bij de hoeveelheid passanten die sommige Nederlandse jachthavens per jaar ontvangen – zorgen voor enige activiteit in de scheepsservice industrie.

Toch is het behelpen, we hebben geprobeerd een essentieel onderdeel van Raymarine apparatuur te krijgen, maar zelden is er materiaal op voorraad en de levertijden zijn langer dan het geplande verblijf. Voor ons betekent dat we met een haperende diepte- en snelheidsmeter zullen vertrekken!

Titus en Geert nemen hier afscheid. Caroline blijft nog een weekje duiken en snorkelen en vertrekt dan ook, met weemoed – tijd om in Nederland weer voor de klas staan. Haar videoverslag:



Bekijk ook

2e etappe van Madeira naar de Canarische Eilanden

2e etappe van Madeira naar de Canarische Eilanden

Luc vaart met Hans en Theo vanuit Madeira (foto's 1 en 2) langs het onbewoonde eiland Salvergem (foto's 3 en 4) naar de Canarische Eilanden Isla Graciosa (5-8), Lanzarote (9 en 10) naar Gran Canaria (foto's 11 e.v.).
7e Etappe: Galapagos naar Tahiti

7e Etappe: Galapagos naar Tahiti

Na een tocht van 2900 zeemijlen vanaf Galapagos, landt de Cardo aan op de Markiezen Eilanden, onderdeel van Frans Polynesië. Caroline, Geert, Titus en Luc gaan voor anker voor Hiva Oa, en varen uit voor de laatste 800 mijl naar Tahiti.
7e Etappe vervolg: Op de Tuamotu atollen

7e Etappe vervolg: Op de Tuamotu atollen

Medio maart 2015 doet de Cardo met aan boord Luc, Geert, Titus en Caroline de koraaleilanden Makemo en Fakarava aan in de Tuamotu archipel. Caroline van Wijngaarden maakte de foto's van dit paradijs in de Pacific, de luchtfoto van Fakarava is van Flickr.

Plaats hier uw reactie

 

Reacties

Door: Madelien Overtoom | Geplaatst op: 03 april 2015

Wauw prachtig gewoon! We willen nog meer foto's zien :) !

Door: roland zegger | Geplaatst op: 24 maart 2015

Hoi Luc en bemanning,
erg leuk om te lezen hoe het jullie vergaat daar ver weg. Wat een ervaring moet dat zijn!! Geweldige natuur ,superkleine eilandjes aan doen en kennismaken met de authentieke bevolking, haaien om de boot en ga zo maar door. Nog leuker dan Amsterdam - Madeira. Ook is "ons" windrecord van 48 knopen ruimschoots overschreden zij het dat een squal niet zolang aanhoud (gelukkig maar). Geniet van al het mooie en goede vaart naar de Cook eilanden gewenst, groet, Roland

Door: Margy Brocker | Geplaatst op: 22 maart 2015

Hallo Luc, Hartelijk dank voor je uitgebreide verslag ! En wat een prachtige foto ! Wat fijn dat we op deze manier met jullie mee kunnen varen en genieten ! Hoop dat het fysiek weer wat beter met je gaat ! Liefs. Margy Brocker.

Route

Map Setting Sail

Nog
dagen tot Luc terug komt!

Days
Hours
Minutes
Seconds

Nieuws

28 juni 2016

25 juni Luc aangekomen in de haven van Amsterdam

" De tocht is volbracht"

07 april 2016

De Cardo vaart uit naar New York

Vandaag, 7 april, is de Cardo uitgevaren van Sint Maarten naar New York. Binnen drie weken verwacht schipper Luc Overtoom daar aan te meren.

26 februari 2016

Aankomst in St Maarten aan einde 10e etappe

De Cardo is op vrijdag 26 februari binnengelopen in de haven van Margot, de hoofdstad van het Franse deel van Sint Maarten.
 
Make your donation
Make your donation
 
Join us in your holiday
Join us in your holliday
 
Check our sponsors
Sponsors
 
Follow us and keep in touch
Follow us and keep in touch
  • Sponsors